زمینه و هدف: در حالیکه در بسیاری از موارد جداسازی بیمار از تهویه مکانیکی با ارزیابی تعدادی از پارامترها و به صورت ذهنی انجام می شود پروتکل ها می توانند جداسازی همگون و ایمنی را فراهم سازند. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر پروتکل جداسازی بر طول مدت تهویه مکانیکی در بیماران بستری در بخش های مراقبت ویژه بیمارستان الزهراء (س) اصفهان انجام شده است.روش بررسی: این پژوهش از نوع کارآزمایی بالینی است. 50 بیمار بستری در بخش مراقبت ویژه بیمارستان الزهرا (س) اصفهان که بیش از 48 ساعت به دستگاه تهویه مکانیکی متصل بودند به طور تصادفی از طریق نرم افزار Minimization در دو گروه 25 نفره آزمون و کنترل قرار گرفتند. درگروه مداخله پروتکل نوشته شده توسط پرستاران آموزش دیده و در گروه کنترل، جداسازی طبق معمول بخش مراقبت ویژه انجام شد. یافته ها با کمک روشهای آماری توصیفی و استنباطی (آزمون t مستقل، کای اسکوئر، دقیق فیشر و من ویتنی) در SPSS ویرایش 17 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: یافته های این پژوهش نشان داد که میانگین طول مدت تهویه مکانیکی در گروه مداخله به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل است (p=0.03). همچنین میانگین طول مدت اقامت بیمار در بخش مراقبت ویژه در گروه مداخله به طور معنی داری کمتر از گروه کنترل است (p=0.006). همچنین میزان اکستوبه ناموفق در دو گروه مداخله و کنترل تفاوت آماری معنی داری داشت (p=0.01).نتیجه گیری کلی: نتایج این مطالعه نشان داد که استفاده از پروتکل های ساختار یافته و ابزارهای جداسازی نسبت به روش های معمول اجرا شده دربخش های مراقبت ویژه باعث کوتاه تر شدن طول مدت تهویه مکانیکی و اقامت بیمار در بخش و همچنین کاهش اکستوبه ناموفق می شود.

زمینه و هدف: با وجود پیشرفت های اخیر در بررسی و درمان ناباروری، افزایش میزان بارداری و کاهش سقط جنین چشمگیر نبوده است. در مطالعه حاضر اثربخشی این دارو بر نتایج تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم ارزیابی شد.روش بررسی: پژوهش نیمه تجربی حاضر در زنان نابارور کاندید تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم در فاصله زمانی آغاز سال 1390 تا پایان شهریور 1392 انجام شد. تجویز پردنیزولون از یک روز پیش از انتقال جنین تا هفت روز با دوز 20 mg در روز شروع و سپس با 10mg در روز تا هفت روز بعد ادامه یافته و سپس متوقف شد. پیگیری با انجام آزمایش هورمون بتای گنادوتروپین جفتی انسان در روز 16 پس از انتقال جنین و سپس به وسیله سونوگرافی در هفته های شش، 12 و 20 انجام شد.یافته ها: میانگین ± انحراف معیار سن و طول مدت ناباروری 181 بیمار مورد بررسی به ترتیب 30.42±6.07 و 7.69±5.54 سال بود. 138 (44.7%) از جنین های منتقل شده گرید A داشتند. پیامدهای باروری در انتقال جنین تازه یا فریز شده تفاوت معناداری با یکدیگر نداشتند (P>0.05). رخداد حاملگی شیمیایی 48.1% (87 نفر)، حاملگی کلینیکی 44.2% (80 نفر)، فراوانی سقط پیش از شش هفته در زنان با حاملگی داخل رحمی، 5.9% (پنج نفر)، رخداد سقط پیش از هفته 20 بارداری 12.9% (11 نفر)، فراوان چند قلویی 32.5% (26 نفر) و حاملگی خارج رحمی 2.3% (دو نفر) بود.نتیجه گیری: به نظر می رسد استفاده از پردنیزولون با افزایش نسبی رخداد حاملگی و کاهش نسبی سقط بوده و استفاده از آنرا در پروتکل های درمانی تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم ممکن می نماید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: دیابت بارداری (GDM) یکی از شایع ترین اختلالات متابولیک دوران بارداری است که با پیامدهای نامطلوب برای مادر و نوزاد همراه است. انتخاب پروتکل مناسب برای پایش و کنترل قندخون نقش اساسی در کاهش این عوارض دارد. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثربخشی پروتکل صارم با پروتکل استاندارد ملی در مدیریت دیابت بارداری انجام شد. روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 52 زن باردار مبتلا به GDM که در سه ماهه دوم یا سوم بارداری تشخیص داده شدند، انجام گرفت. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه مساوی (26 نفر تحت پروتکل صارم و 26 نفر تحت پروتکل استاندارد) قرار گرفتند. در پروتکل استاندارد، پایش قندخون شامل ناشتا و دو ساعت پس از هر وعده اصلی بود، در حالی که در پروتکل صارم، پایش قندخون، در زمان ناشتا، دو ساعت قبل از صبحانه، دو ساعت قبل از ناهار و ساعت 10 شب انجام می شد. متغیرهای اصلی شامل میزان نیاز به انسولین، کنترل قندخون و پیامدهای مامایی و نوزادی بودند. داده ها با آزمون t مستقل و کای دو در سطح معناداری 0. 05 P< تحلیل شدند. نتایج: میانگین سن، شاخص توده بدنی و HbA1C بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت و همگنی اولیه تأیید شد. مصرف انسولین در گروه صارم به طور معناداری کمتر از گروه استاندارد بود (انسولین رگولار: 2. 29 ± 1. 81در مقابل 4. 36 ± 7. 77 واحد؛ انسولین NPH: 1. 24 ± 0. 5 در مقابل 7. 84 ± 11. 81واحد؛ 0. 001P=). مقادیر قندخون ناشتا و در طول روز در گروه صارم به طور معناداری پایین تر بود (0. 045 P=تا 0. 001P=). از نظر پیامدهای نوزادی، وزن نوزادان در گروه استاندارد بیشتر بود (469. 79±3516. 15 در مقابل 435. 92±3137. 50 گرم؛ 0. 004P=)، اما موارد ماکروزومی تنها در گروه استاندارد مشاهده شد (23. 1 درصد در مقابل صفر؛ 0. 009P=). همچنین، زایمان پره ترم تنها در گروه استاندارد رخ داد (19. 2 درصد در مقابل صفر؛ 0. 019P=). نمرات آپگار دقیقه 1 و 5 در گروه صارم به طور معناداری بالاتر بود (0. 011 P=و 0. 022P=). در گروه صارم موارد LGA صفر بود در حالی که در گروه استاندارد 26. 9 درصد ثبت شد (0. 008P=). نتیجه گیری: پروتکل صارم با کاهش معنادار نیاز به انسولین، کنترل بهتر قندخون و پیامدهای نوزادی مطلوب تر (شامل کاهش پره ترم، بهبود آپگار و حذف موارد ماکروزومی و LGA) برتری خود را نسبت به پروتکل استاندارد نشان داد. این یافته ها بیانگر آن است که بازنگری در زمان بندی پایش قندخون متناسب با فیزیولوژی بارداری می تواند رویکردی مؤثر در مدیریت GDM باشد. با وجود این، مشاهده موارد محدود SGA در گروه صارم نشان می دهد که شدت کنترل باید متعادل و فردمحور باشد. تأیید قطعی نتایج مستلزم انجام مطالعات بزرگتر و چندمرکزی است.

نگرش نیچه به مسئله انسان و حقیقت او، بر اساس اندیشه ها ی مادی گرایانه و تمایل به اصالت تجربه است که پیامدهای ویژه ای به همراه دارد. پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیلی به منظور بررسی مختصات انسان شناختی از دیدگاه نیچه و ارزیابی پیامدهای آن در پرتو آرای علامه طباطبایی شکل گرفته است. بر اساس یافته‎های پژوهش، نیچه با نفی عقل گرایی و بی اعتبار نمودن ارزش ها ی اخلاقی و دینی مورد پذیرش زمان خویش، انسان را تا پرتگاه نیست گرایی می کشاند. لکن برای نجات وی از این وهله بحرانی، انسان را به باور توانمندی و اصالت قدرت خویش دعوت می نماید که ظهور تمام عیار آن در ابر انسان نمود یافته است. این در حالی است که علامه طباطبایی چنین تقلیل گرایی از شخصیت انسان و ترجیح  تن بر روان را برنمی تابد. زیرا نفی عقل گرایی و ستیز با ابعاد الهی متافیزیک نتیجه ای جز بی اعتبارشدن اوزان اندیشه ورزی و خردگرایی ندارد. وی همچنین منشأ اصلی پوچ انگاری در زندگی انسان را، حذف خدا و انگاره ها ی معنوی و ارزشی می داند و قرب الهی را به عنوان غایت اصلی زندگی مطرح می کند. غایتی که در سایه آن زندگی فردی و جمعی انسان بر اساس هدفمندی، معناداری و عدالت شکل می گیرد.

هدف: این مطالعه با هدف تعیین تاثیر اجرای پروتکل جداسازی از تهویه مکانیکی بر عملکرد دستگاه گوارش بیماران بعد از عمل جراحی پیوند عروق کرونر انجام شد. زمینه: بعد از جراحی قلب، بیمار بستری در بخش مراقبت ویژه با مشکلاتی نظیر مشکلات تنفسی، جداسازی ناموفق از تهویه مکانیکی و مشکلات گوارشی روبرو است. مشکلات گوارشی پس از جراحی قلب علاوه بر تاثیر بر شرایط بیمار، بار اقتصادی قابل توجهی بر بیمار و نظام سلامت تحمیل می کند. انتخاب روش مناسب برای پیشگیری و کنترل این مشکلات ضروری است. روش کار: این پژوهش یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی است که در آن 100 بیمار تحت جراحی بای پس عروق کرونر و بستری در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شهید رجایی به روش تصادفی سازی بلوکی در دو گروه کنترل و آزمون قرار گرفتند. گروه کنترل بر اساس روش معمول و گروه آزمون بر اساس پروتکل از دستگاه تهویه مکانیکی جدا شدند. هر دو گروه از نظر تهوع و استفراغ، شروع تغذیه خوراکی، اجابت مزاج و صداهای روده در بدو ورود از اتاق عمل به بخش، قبل از جداسازی و 2، 6 و 12 ساعت پس از جداسازی از تهویه مکانیکی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفتند. داده ها در نرم افزار SPSS نسخه 23 با آزمون های آماری کای اسکوئر و تست دقیق فیشر مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها. بازگشت صداهای روده، شروع تغذیه، و همچنین، اجابت مزاج در گروه آزمون نسبت به گروه کنترل سریع تر رخ داد. نتیجه گیری: بیمارانی که بر اساس پروتکل از دستگاه تهویه مکانیکی جدا می شوند در مقایسه با بیمارانی که به روش معمول از دستگاه تهویه مکانیکی جدا می شوند عملکرد گوارشی بهتری دارند.

معاهدات آماسیه، قصرشیرین و کردان که حاصل مناسبات سیاسی - نظامی ایران و عثمانی در عصر صفویه و افشاریه بود، مبنای انعقاد معاهده اول ارزروم در دوره قاجار قرار گرفت. معاهده اول ارزروم که تجلی گاه مسایل متنازع فیه دو دولت بود در ماده مرزی تعیین سرحد طرفین را به معاهده قصرشیرین احاله کرده بود. ابهام در مفاد معاهده اول ارزروم همراه با تفاسیر نادرست دولت عثمانی و لاینحل ماندن مسایل تنش زا سبب برافروخته شدن آتش نزاع و سرانجام عقد معاهده دوم ارزروم شد. اما دخالت های دول بیگانه روس و انگلیس و بهانه جویی های عثمانی و تحمیل ایضاحات چهارگانه بر متن مستقل معاهده ارزروم و معوق ماندن کار کمیسیون های تحدید حدود، دامنه اختلافات را به آغاز قرن بیستم گستراند.اگر چه در اوایل قرن بیستم از جنگ های تمام عیار ایران و عثمانی در قرن نوزده خبری نبود، اما فقدان اراده مشترک در اجرای مفاد معاهدات و دخالت های استعمارگرانه دولت های روس و انگلیس سبب شده بود با گذر زمان اختلافات فی مابین کهنه تر شود و یافتن راه حل دشوارتر. پروتکل های تهران و استانبول نیز که در ادامه کار کمیسیون های مرزی منعقد گردیدند تحت تاثیر مقتضیات بین المللی و ظهور دسته بندی های دول اروپایی و آغاز جنگ اول جهانی به سامان رسیدند و حق حاکمیت ایران را در پاره ای اراضی غربی مانند زهاب و خانقین تضییع کرد و مسایل جدید حقوق رودخانه ها و اروند رود را وارد مناسبات ایران و عثمانی نمود، پروتکل استانبول مبنای انعقاد معاهدات بعدی بین ایران و عراق - بازمانده امپراتوری عثمانی - قرار گرفت.

در این مقاله امنیت پروتکل SEAS که یک پروتکل احراز هویت در سیستم های RFID است، مورد تحلیل قرار می گیرد. تنها هدف امنیتی که پروتکل SEAS مطرح می نماید، احراز هویت واحد RFID برای بازخوان می باشد که ما در این مقاله نشان می دهیم که پروتکل در برآورده نمودن این هدف ناموفق بوده است. بنابراین، استفاده از پروتکل SEAS برای احراز هویت در هیچ کاربردی توصیه نمی شود.در این مقاله یک حمله جعل واحد RFID بر علیه پروتکل SEAS مطرح می شود. حمله جعل واحد RFID، حمله ای است که موجب می شود، بازخوان حمله کننده را به عنوان یک واحد RFID معتبر و قانونی احراز هویت نماید و برای او دسترسی فراهم نماید. احتمال موفقیت حمله جعل واحد RFID ارائه شده در این مقاله که تا آنجایی که ما اطلاع داریم اولین حمله به این پروتکل است، «1» و پیچیدگی آن تنها دو بار اجرای پروتکل SEAS می باشد.